تنظیمکنندههای رشد گیاهی (PGRs) به بخشی استاندارد از تولید میوههای تجاری تبدیل شدهاند، اگرچه اغلب در خارج از صنعت به اشتباه درک میشوند. اگر به درستی استفاده شوند، جایگزین عمل باغبانی خوب نمی شوند - آنها را به خوبی تنظیم می کنند-و به پرورش دهندگان کمک می کنند تا اهداف اندازه، عملکرد و کیفیت را که آب و هوا و ژنتیک به تنهایی نمی توانند به طور قابل اعتماد ارائه کنند، برآورده کنند. در اینجا نگاهی عملی به نحوه استفاده از آنها داریم.
جیبرلین هااز جمله پرمصرف ترین PGR ها در تولید میوه، به ویژه در انگور و مرکبات هستند. آنها باعث افزایش طول سلولی می شوند که باعث افزایش اندازه میوه می شود و در انواع انگورهای بدون هسته، به جبران کاهش تقسیم سلولی که معمولاً با بی دانه شدن همراه است، کمک می کند. زمانبندی در اینجا اهمیت زیادی دارد. - کاربرد خیلی زود یا خیلی دیر در رشد میوه میتواند نتایج متناقضی ایجاد کند، بنابراین تولیدکنندگان معمولاً از پنجرههای کاربرد کاملاً تعریفشده مرتبط با مراحل رشد خاص پیروی میکنند.
سیتوکینین هادر بسیاری از برنامه ها در کنار جیبرلین ها کار کنید و در درجه اول به جای افزایش طول سلول، تقسیم سلولی را تقویت کنید. در میوههایی مانند سیب و میوههای هستهدار، کاربرد سیتوکینین در مراحل اولیه رشد میوه میتواند تعداد سلولها را افزایش دهد که به اندازه میوه نهایی بزرگتر در اواخر فصل تبدیل میشود. آنها همچنین برای بهبود تشکیل میوه در برخی محصولات استفاده می شوند و به جای ریختن گل های بیشتری به میوه قابل برداشت تبدیل می شوند.
اکسین هادر چند مرحله، از کاهش ریزش میوه قبل از برداشت- تا بهبود تشکیل میوه، نقش داشته باشد. اکسینهای مصنوعی که در زمانبندی مناسب استفاده میشوند میتوانند از ریزش طبیعی که باعث ریزش میوه قبل از برداشت میشود، جلوگیری کنند، که برای محصولاتی مانند سیب و مرکبات که حتی چند روز تاخیر در برنامهریزی برداشت میتواند به معنای از دست دادن معنیدار عملکرد باشد، اهمیت زیادی دارد.
تنظیم کننده های مبتنی بر اتیلن-متفاوت از هورمونهای محرک رشد- بالاتر از - استفاده میشوند. Ethephon، یک ترکیب آزادکننده اتیلن، معمولاً برای ترویج رسیدن یکنواخت و بهبود رنگ میوه در محصولاتی مانند گوجهفرنگی و برخی از میوههای هستهدار استفاده میشود، که برای ظاهر بازار به اندازه کیفیت غذا اهمیت دارد.
پاکلوبوترازول و سایر داروهای بازدارنده رشدبه جای تقویت رشد، رویکرد مخالف هورمونهای بالای - را اتخاذ میکنند، آنها رشد رویشی را محدود میکنند تا انرژی درخت را به سمت رشد میوه به جای رشد شاخه و برگ هدایت کند. این امر در تولید انبه و برخی مرکبات رایج است، جایی که کنترل قدرت درخت می تواند قوام گلدهی و فصل کیفیت میوه را در طول فصل بهبود بخشد.
روش و زمان بندی کاربردبه اندازه انتخاب خود تنظیم کننده اهمیت دارد. محلول پاشی، غوطه ور شدن، و کاربردهای خاک، هر کدام دارای نرخ جذب متفاوت و پنجره های موثر هستند، و اشتباه گرفتن غلظت در هر جهت باعث مشکلات واقعی می شود - خیلی کم هیچ اثر قابل اندازه گیری ایجاد نمی کند، در حالی که مقدار زیاد آن می تواند باعث بدشکلی میوه، نازک شدن بیش از حد، یا آسیب فیتوتوکسیک به خود گیاه شود. بیشتر برنامههای تجاری از پروتکلهای{3} ویژهای پیروی میکنند که از طریق آزمایشهای میدانی گسترده به جای دستورالعملهای عمومی توسعه یافتهاند، دقیقاً به این دلیل که حاشیه خطا کم است.
انطباق با مقرراتعاملی است که تولیدکنندگان نمی توانند از گذشته بگذرند. استفاده از PGR توسط حداکثر محدودیتهای باقیمانده (MRL) که بسته به کشور و محصول متفاوت است، کنترل میشود، و تولیدکنندگان صادرات گرا بهویژه باید ردیابی کنند که کدام تنظیمکننده در بازارهای هدف آنها تأیید شده است، نه فقط در کشور خودشان. ترکیبی که در داخل کشور تایید شده است اما در یک مقصد صادراتی محدود شده است، می تواند به طور موثر دسترسی به بازار را بدون توجه به اینکه چقدر از نظر زراعی خوب کار می کند، مسدود کند.
متعادل کردن افزایش عملکرد در برابر کیفیت میوه
یک تصور غلط رایج وجود دارد که کاربرد بیشتر PGR به سادگی به معنای میوه بزرگتر و بهتر - در عمل است، این رابطه بسیار بیشتر یک عمل متعادل کننده است. برای مثال، فشار دادن بیش از حد اندازه میوه با جیبرلین ها می تواند به قیمت محتوای قند یا سفتی تمام شود، زیرا گیاه دارای منابع محدودی برای تخصیص بدون توجه به سیگنال های هورمونی است. پرورش دهندگان باتجربه تمایل دارند برنامه های PGR را به عنوان یک متغیر در میان چندین - در کنار آبیاری، تغذیه و هرس - به جای یک اهرم مستقل برای بهبود نتایج در نظر بگیرند، زیرا فشار دادن استفاده از PGR در انزوا بدون تنظیم بقیه برنامه اغلب میوه هایی بزرگتر اما نه لزوما بهتر تولید می کند.
نتیجه گیری
تنظیمکنندههای رشد گیاهی مزایای واقعی و قابل اندازهگیری را در تولید میوه ارائه میدهند - اندازه میوه بزرگتر، عملکرد ثابتتر و نشانگرهای کیفیت بهبود یافته مانند رنگ و سفتی -، اما آنها به عنوان مکملی دقیق-بهعنوان یک مکمل زمانبندیشده برای عملکرد صحیح باغبانی بهترین عملکرد را دارند، نه جایگزینی برای آن. درست کردن پروتکلهای زمانبندی، تمرکز و محصول{4}}خاص بیشتر از انتخاب تنظیمکننده مهم است و بهروز ماندن در قوانین باقیمانده در بازارهای صادراتی هدف به همان اندازه مهم است که زراعت درست باشد.
